Krajobrazy i ludzie

Każda z polarnych pór roku odznacza się specyficznym światłem i klimatem. Latem, gdy trwa dzień polarny Arktyka staje się krainą kontrastów. Soczyste dywany tundry wspaniale kontrastują z turkusowym kolorem obłamujących się do Oceanu Arktycznego lodowców. Wysokie klify skalne wznoszą się ponad zasłaną krą powierzchnią morza. We wrześniu pojawiają się pierwsze opady śniegu. Przyroda przygotowuje się do trwającej ponad trzy miesiące nocy polarnej, podczas której jedynie światło księżyca i zorzy rozświetlają krajobraz. Gdy w lutym znowu pojawia się słońce z ciemności nocy wyłania się obraz lodowej pustyni. Szaleją zamiecie a morze skute jest grubą warstwą lodu. Gdy jednak w marcu lub kwietniu chociaż na moment pojawi się słońce zaśnieżona Arktyka mieni się wszystkimi kolorami tęczy. W maju i czerwcu, gdy do Arktyki powracają ptaki, znów staje się trójdzielna - morze, skała i lód.

Polarne obszary zawsze pociągały człowieka. Przyczyn "polarnej gorączki" było wiele - eksploracja nowych, niezbadanych lądów, wyprawy wielorybnicze, wyprawy łowieckie, poszukiwanie złóż surowców naturalnych, ekspedycje naukowe. Historia ekspedycji letnich to historia rozwoju umiejętności żeglowania wśród polarnych lodów. Zupełnie oddzielny rozdział stanowi historia wypraw zimowych i wiosennych. Po zamarzniętym lodzie Oceanu Arktycznego i bajkowym świecie płaskowyży lodowcowych pasjonaci Arktyki podróżowali na nartach, psimi zaprzęgami, ciągnąc za sobą ciężkie sanie ekspedycyjne. Szczególne miejsce w historii eksploracji Arktyki zajmują zimowania. Przetrwanie nocy polarnej w małej chatce traperskiej lub na pokładzie "pojękującego" od naporu lodów statku ekspedycyjnego stanowiło nie lada wyzwanie. Dziś schronienie dla polarników stanowią nowoczesne, doskonale przystosowane do warunków arktycznej zimy całoroczne stacje polarne.

Materiał przygotował: Mateusz Moskalik, Krzysztof Michalski